* Alışmışlar. Önce biraz ağladılar, ama alıştılar şimdi. Aşağılık insan oğlu her şeye alışır!(sf.41)

* Sen ne dersen de, kurtaracağız onu! diye haykırdı. Burada insanın canını en çok sıkan ne biliyor musun? Onların yalan söylemeleri değil. Bir insanın yalan söylemesi her zaman bağışlanabilir. Sevimli bir şeydir yalan, çünkü gerçeğe götürür bizi. Hayır, kötü olan, yalan söylerken söyledikleri yalana kendilerinin de inanmaları.(sf.156)

* Dur! Dinle beni, şu sözümü unutma, baştan sona tümünüz birer gevezeden, farfaradan başka bir şey değilsiniz! Küçücük bir acınız olsa, yumurta yapan tavuklar gibi ortalığı velveleye verirsiniz… Bu iş için birtakım yazarların sözlerini bile çalıp kullanırsınız. Kişisel bir yaşam belirtisi bile yoktur sizlerde! İspermeçetten yapılmışsınız, damarlarınızda kan yerine ayran dolaşıyor! Hiçbirinize inanmıyorum! Her durumda sizin için en önemli olan şey, ne yapıp yapıp insana daha az benzemeye çalışmaktır!(sf197)

* “Sanki benden uzak olduklarında daha çok seviyorum onları,” diye geçirdi içinden Raskolnikov.(sf266)

* Annemle babamın öldüklerine bir gün üzüldüysem, hiç kuşkusuz bugündür o gün. Hâlâ yaşamış olsalardı onları protestomla nasıl haşlayacağımın hayalini kurduğum çok olmuştur! Özellikle yapardım bunu… “Kopmuş bir parça!” olurdum evden! Tüh! Gösterirdim onlara! İkisini de şaşkına çevirirdim. İnanın, bağlarımı koparıp atabileceğim bir kimsem olmadığı için üzülüyorum!(sf.432)

Suç ve Ceza / Dostoyevski

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir